چند روز پیش یک یادداشت نوشتم درباره آهنگ «رئیس» کویتی‌پور که در انصاف‌نیوز منتشر شد. ریا نباشد گمانم توانسته بودم در آن مطلب از منظر مطالعات فرهنگی، نقد هنری و سیاسی را به سرانجام نسبتاً خوبی برسانم. دوست روزنامه‌نگارم پیش‌بینی می‌کرد خوب دیده خواهد شد. گفتم تجربه نشان داده زحمت و ارزش یک مطلب با استقبال از آن، رابطه عکس دارد.

نشان به آن نشان تا حالا در همین اینستاگرام حدود 1400 تا بازدید داشته که کم‌تر از یک‌دهم‌شان -به قول پیج‌های زرد- آن قلب قرمز را فشار داده‌اند. گرچه مطمئنم مخاطبان خاموش زیاد دارم. اما آمار بازدیدکنندگان آن مطلب روی سایت، در کم‌تر از یک روز به بالای 20/000 نفر رسید و همین حالا که این یادداشت را می‌نویسم، رسیده نزدیک دوروبر 27/000 تا. حس عجیبی بود. شادی و ترس توأمان.

همه به امید مخاطب می‌نویسیم و دوست داریم مخاطب بیش‌تری داشته باشیم. اما مخاطب زیاد به همان اندازه ترس‌ناک است و دست‌وبال آدم را می‌بندد. ترس از اشتباه، به اندازه کافی خوب نبودن و در یک‌کلام کمال‌گرایی منفی به جانت می‌افتد و دست‌ودلت برای نوشتن کلمات و جملات جدید می‌لرزاند. و این برای من که همیشه به اندازه کافی به خودم سخت می‌گیرم، چیز خوبی نیست.

موضوع «مخاطب» بود و این‌که بعد این‌همه سال نمی‌فهمم ملت چی می‌خواهند و چی نمی‌خواهند. بدانم هم نمی‌توانم صرفاً برای میل مخاطب بنویسم. چه از نظر موضوع، چه حجم، چه انتخاب عکس. فقط سعی می‌کنم خودم باشم. چه در پست‌های اصلی که ظاهراً کمی جدی و عبوس است، چه در استوری‌ها که خشم‌ام را با طنز بیان می‌کنم و نمکی می‌ریزم که شاید لبخندی روی لب مخاطب بنشیند.

خروجی این سبک و سیاق این است که از 3000 فالوئر روز خبرنگار پارسال، رسیده‌ام به حدود 250 مخاطب جدید حلال (!) که خودشان ذره‌ذره و دانه‌دانه جمع شده‌اند و قدم روی چشمم گذاشته‌اند. که با احتساب این‌که بیش از شش ماه به دلایل شخصی پیج ام خصوصی بوده، آمار بدی نیست و با چیزهایی که نوشته‌ام، مطمئنم همه‌شان فالوئر حلال حلال‌اند.

1402/5/16

.

▪ مطالب من را همراه با عکس یا ویدئو در اینستاگرام یا کانال تلگرام من ببینید:

Tlgrm.me/jabertavazoee

Instagram.com/jabber_tavazoee