در شماره 20 «فیلم امروز» (ابان 1401)، در مطلبی با عنوان «روایت مبهم عاشقانه‌های سهراب» به فیلم «رویای سهراب» ساخته علی قوی‌تن پرداخته‌ام.

تجربه نشان می‌دهد باید درباره فیلم‌هایی نوشت که دوست‌شان داریم و به‌زعم نویسنده حرفی برای گفتن دارند. به استناد تجربه‌ای که می‌گویم، بعید می‌دانم قوی‌تن این فیلم را با حمایت و همراهی خانواده سهراب ساخته شده باشد: کاشان قبل از انقلاب، یک کافه شیک و امروزی داشته به اسم «کافه شربتی» که پاتوق مسافران و سینماگرانی بوده که برای تولید فیلم به این شهر می‌آمدند. سهراب هم یکی از کسانی بوده که به این کافه رفت‌وآمد داشته و حتی در مقاطعی در هتل همان جا ساکن بوده. به حول و قوه الهی سال‌ها است این کافه ریشه‌کن شده و دارند جایش یک مرکز خرید بی‌قواره می‌سازند.

گمانم سال 91 بود که شنیدم یکی از کارگران سابق این کافه ادعا می‌کند از سهراب یک نقاشی دارد. یک کشتی بود شبیه نقاشی ارژنگ‌های قدیم و بعید بود از سهراب باشد. اما بهانه‌ای شد برای من تا با او درباره کافه شربتی کاشان به‌عنوان یک «پاتوق» مهم از منظر مطالعات فرهنگی و همین‌طور کسی که سهراب را از نزدیک دیده، گفت‌وگو کنم. در روایت او در این گفت‌وگو که در روزنامه شرق چاپ شد، سهراب آدم موجهی بود اهل نماز و طاعت و لب به نوشابه‌های گازدار و غیرگازدار نمی‌زد. خانواده سهراب با واسطه‌ای از خجالت من درآمدند و توضیحات من بابت این‌که همه این‌ها یک گزاره و فکت تاریخی درباره یک شاعر معروف است و نه تفتیش شخصی، لابه‌لای ناسزاها گم شد. من که البته به دل نگرفتم، اما می‌خواهم بگویم وقتی برای یک مصاحبه ساده که باب طبع‌شان نبوده چنین برخوردی کردند، برای ساخت چنین فیلم ضعیفی لابد باید زمین و زمان را به هم بدوزند.

پرسش سینمایی اساسی این است که حمایت نهادهایی مثل فارابی از فیلم‌هایی مثل «رؤیای سهراب» بر چه اصل و اساسی است؟ این سوال مهمی است که بدیهی فرض کردن و بی‌جواب ماندنش وقت و سرمایه بسیاری را نابود می‌کند.

خوش‌حال می‌شوم مطلب کامل را در شماره 20 «فیلم امروز» بخوانید.

1401/8/6

.

▪ مطالب من را همراه با عکس یا ویدئو در اینستاگرام یا کانال تلگرام من ببینید:

Tlgrm.me/jabertavazoee

Instagram.com/jabber_tavazoee