«دوستت دارم»‌ را باید مدام گفت و شنید. گفتن‌اش دم است؛ اکسیژن خالصی که به ریه می‌کشی. شنیدن‌اش بازدم است؛ جا را برای گفتن‌اش –دم دوباره- باز می‌کند. پس هر نفسی که فرو می‌رود، ممد حیات است و چون برمی آید، مفرح ذات.

مرحله بعد «دوستت دارم» با نگاه است. مرحله بعدش با بو و چند پله بالاترش، ایجاد و تکثیر با حضور. دیگران هم فیض می‌برند. ولو به لحظه‌ای یا لمحه‌ای. و این بالاترین مرحله عرفان عاشقی است.

1400/11/25

▪ مطالب من را همراه با عکس یا ویدئو در اینستاگرام یا کانال تلگرام من ببینید:

Tlgrm.me/jabertavazoee

Instagram.com/jabber_tavazoee