در اين روزگار بي خبري و خبرهاي بد، شنيدن خبر توليد چند فيلم سينمايي جديد، آن هم با براي بچه ها قاعدتا بايد خبر خوبي باشد. اكبر نبوي قائم مقام بنياد فارابي و دبير جشنواره بين‌المللي فيلم‌هاي كودكان و نوجوانان كم تر از دو ماه به شروع بيست و سومين دوره اين جشنواره، از توليد 6 فيلم‌ كودكانه «پرواز مرغابي‌ها»، «نخودي»، «ترانه كوچك من»، «من و پدربزرگ ده‌ساله‌ام»، «خواب‌هاي دنباله‌دار» و «هم‌بازي» با حمايت فارابي خبر داده و گفته كه جريان سينماي كودك طبق سياست‌هاي معاونت سينمايي تحول و تحرك دوباره‌اي پيدا كرده و در حال حاضر اغلب توليدات سينماي كودك و نوجوان، يا به صورت كامل و يا با حمايت و مشاركت بنياد سينمايي فارابي ساخته مي‌شوند. به گفته او 2 تا از اين فيلم ها تمام و كمال در همدان فيلم برداري مي شود؛ آن هم با هماهنگي و همكاري فارابي و مدير اجرايي جشنواره در همدان.

خوش بختانه سازندگان اين فيلم ها آدم هاي شناخته شده اي هستند و مي شود اميدوار بود كه بچه ها در سينماي مخصوص به خودشان صاحب چند فيلم خوب و آبرومند بشوند. ولي چيزي كه بيش تر از اين ماجرا برمي آيد، اين است كه اين فيلم ها قبل از هر چيز، براي نمايش در جشنواره كودك همدان و پر شدن برنامه اين جشنواره ساخته مي شوند و وجود جشنواره است كه باعث توليد اين فيلم ها شده؛ اتفاقي كه با اصل و اساس تعريف چيزي به اسم جشنواره در تضاد است و آدم را ياد آن بنده خدايي مي اندازد كه سفارش داد براي دكمه اي كه پيدا كرده بود، كت بدوزند.

اين البته اتفاق تازه اي نيست و متاسفانه پايه اش از خيلي وقت پيش در جشنواره هاي هنري ما – مخصوصا از نوع سينمايي اش- گذاشته شده. گمانم نيازي هم به توضيح ندارد كه چقدر بي منطق است و بر خلاف ظاهرش، هيچ تاثير اساسي و قابل توجهي در بهبود وضعيت موضوع مورد بحث نمي گذارد.

همين سينماي كودك و نوجوان را در نظر بگيريد. فرض كنيد برنامه اين دوره از جشنواره مان هم به عنوان يكي از جشنواره هاي كلاسيك و دولتي سينمايي به خوبي و خوشي با توليد همين چند فيلم جديد و چند فيلم تلويزيوني با شكل و ظاهر آبرومندانه اي هم پر شد. براي بعد از اين اتفاق چه برنامه اي داريم؟ اگر كمي بي رودربايستي و با حذف شاخ و برگ با داستان رو به رو بشويم، به اين نتيجه مي رسيم كه يك نهاد دولتي براي فيلم هايي كه خودش ساخته، يك جشنواره ترتيب داده و در حقيقت به فيلم هايي كه خودش ساخته، جايزه داده است.

جشنواره وقتي معنا مي دهد كه توليدات ما در موضوعي مثل فيلم كودك از نظر كمي و كيفي در حد قابل قبولي باشد و اين ميسر نيست مگر اين كه همان جور كه خود نبوي در پايان حرف هايش اشاره كرده بخش خصوصي وارد گود بشود و بخش خصوصي وارد گود نمي شود مگر اين كه انگيزه‌هاي لازم برايش به وجود بيايد و انگيزه‌هاي لازم به وجود نمي آيد، مگر اين كه وضعيت ساخت و توليد و اكران و نمايش فيلم كودك و نوجوان، سامان دهي بشود. اين تنها راه تمام كردن اين دور و تسلسل است. حالا چراغ اول حل اين مشكل را كي بايد روشن كند، خدا مي داند.

این مطلب در جام جم ...اين جا

Pdf  این مطلب در جام جم ...اين جا