تله تئاترها بخشي از برنامه هاي نمايشي تلويزيون محسوب مي شوند كه بعد از اين همه سال هنوز تكليف معلوم و مشخصي ندارند. بسياري عقيده دارند كه مي شود از اين گونه برنامه سازي جوري استفاده كرد كه هم مخاطب عام را راضي كند و هم بتواند باعث رونق هنر تئاتر كه به خاطر مشخصات ماهوي اش امكان زيادي براي برقراري ارتباط با مخاطب ندارد، شد. اما اين كه چرا اين اتفاق نمي افتد و چرا در مورد اين جور برنامه ها اتفاق جديدي نمي افتد، چيزي است كه در اين گزارش چند و چونش را از زبان كارشناسان اين رشته مي خوانيد.

خاطره خوبي ندارم

دكتر قطب الدين صادقي خيلي وقت است به خاطر درگيري هاي خودش نتوانسته تئاتر تلويزيوني ببيند. چون اين روزها به شدت مشغول تمرين يك روحوضي مدرن است به نام «باغ شكرپاره» كه خودش آن را نوشته و دارد آن را براي جشنواره نمايش هاي آييني در تالار سنگلج آماده مي كند. اما گذشته از اين ها از آخرين تله تئاتر خودش هم خاطره خوبي ندارد و به قول خودش هنوز داغش به دلش هست. چون تهيه كننده محترم نصف پولي را كه قرار بوده بگيرد، به او نداده و شكايت هايش هم به هيچ جا جواب نداده: «چرا بايد كسي كه درباره تئاتر و فرهنگ دانشي ندارد، پول قلنبه اي بگيرد و بعد با قطره چكان به بقيه بدهد؟ در آن كار، حتي پول آبدارچي بيچاره را هم ندادند.»

صادقي اضافه مي كند: «اين سيستم غلط است و معلوم نيست چرا تلويزيون با خودم قرارداد نمي بندد. مدت هاست هرچي را كه پيش نهاد كرده ايم رد كرده اند.»

پارادوكسي كه به جواب نمي رسد

دكتر جواد ظهيري از تهيه كنندگاني است كه تاكنون آثار خوبي را در اين زمينه توليد كرده است. از نظر او يك سال و نيم است كه در اين زمينه كار جدي اي انجام نشده و عملا وضعيت تله تئاتر به حال نيمه تعطيل درآمده است: « من هم در اين مدت كار جديدي انجام نداده ام. چون جايي براي كارهاي خلاقي مثل نگراسوف، به سوي دمشق، بازرس كل، پسران طلايي و خط ديگري كه من در كارهايم دنبال مي كنم وجود ندارد.»

اين تهيه كننده با سابقه تئاتر هاي تلويزيوني اولين دليل عدم استقبال از تله تئاتر ها را وجود شعار غلطي مثل «تئاتر براي همه» مي داند و مي گويد: «اين شعار مثل اين است كه بگوييم هر كس بايد يك هواپيما مخصوص خودش داشته باشد. ما فكر مي كنيم تئاتر بايد با توده هاي مردم ارتباط برقرار كند. در صورتي كه تئاتر اصلا هنر مردمي و پر مخاطبي نيست. مخاطب اين هنر در همه جاي دنيا فرهيختگان جامعه هستند و نه عامه مردم. دليل ديگرش هم اين است كه باكس درست و منظمي برايش وجود ندارد.»

ظهيري با اشاره به تجربيات 6 سال تحصيلش در آمريكا مي گويد: «در شهر محل سكونت من اصلا سالن تئاتري وجود نداشت و فقط بعضي وقت ها نمايش هايي در سالن تئاتر دانش گاه به روي صحنه مي رفت. اگر از چيزي به اسم تئاتر 15 ميليوني برادوي حرف مي زنيم بايد يادمان باشد كه اين رقم در برابر چيزي حدود 50000 سالن سينما در اين كشور رقم خيلي كمي به حساب مي آيد.»

او در پايان اضافه مي كند: «هيچ شبكه اي باكس منظمي براي تله تئاتر ندارد و تله تئاتر فقط به شبكه 4 محدود شده كه اتفاقا در تعريف اين شبكه هم ماموريتش تهيه برنامه براي فرزانگان و فرهيختگان ذكر شده. اگر واقعا بخواهيم به اين شعار جامه عمل بپوشانيم بايد شبكه هاي پرمخاطب ديگر هم براي توليد تله تئاتر اقدام كنند. و اتفاقا شبكه هاي پرمخاطب بيش تر اين كار را انجام بدهند. اما وجود همين پارادوكس باعث مي شود كه درك درستي نسبت به اين مقوله وجود نداشته باشد و در نتيجه برنامه خوب و مناسبي هم در اين زمينه توليد نشود.»

این مطلب در جام جم ... اين جا

Pdf  این مطلب در جام جم ... اين جا